جویدن پوست لب از چه خبر می دهد؟

یکی از اختلالاتی که برخی با آن روبه رو هستند « اختلال کندن پوست » است. افرادی که گرفتار این اختلال هستند روزانه دست کم یک ساعت صرف پوست کندن، فکر کردن به آن و مقاومت در برابر میل به پوست کندن می کنند.

به گزارش نبض ما به نقل از جام جم آنلاین، اختلال کندن پوست در 4/1 درصد جمعیت به چشم می خورد و زنان چند برابر بیشتر از مردان به این اختلال مبتلا هستند. شروع آن معمولا در دوره نوجوانی و همراه با آغاز بلوغ یا پس از آن است و غالبا با یک مشکل پوستی مانند آکنه یا جوش شروع می شود. دانش آموزانی که درگیر اختلال کندن  پوست هستند از مشکلات تحصیلی و ناتوانی در اجرای مسئولیت های مدرسه یا مطالعه کردن بر اثر پوست کندن در کارشان حکایت می کنند. این اختلال معمولا با اختلال های دیگری مانند وسواس فکری ـ عملی، وسواس موکنی (اختلال کندن مو) و نیز اختلال افسردگی شدید همراه است.

نشانه های تشخیص اختلال کندن پوست:

  • اختلال کندن پوست که به ضایعات پوستی منجر می شود. این افراد پوست صورت، دست یا بازو را بیش از سایر نواحی بدن می کنند و اعضای بدن خود را دچار ضایعه می نمایند. همچنین این افراد پوست سالم، پوست ناهموار، جوش یا پینه یا زخم های ناشی از کندن های قبلی را نیز می کنند.
  • فرد مبتلا به اختلال کندن پوست این کار را با استفاده از ناخن، موچین، سنجاق ته گرد یا اشیای نوک تیز انجام می دهد و در برخی موارد با فشردن و مالیدن و گاز گرفتن پوست خود را می کنند.
  • اختلال کندن پوست چند ساعت در روز انجام می شود و ماه ها یا سال ها ادامه می یابد.
  • از لحاظ رفتاری غالبا سعی می کنند محلی را که کنده اند با آرایش، کلاه یا روسری بپوشانند و عواطفی مانند احساس از دست دادن کنترل، خجالت و شرم و آشفتگی در آنها دیده می شود.
  • در این اختلال غالبا احساس درد ناشی از کندن حس نمی شود و به جای آن فرد احساس لذت می کند.
  • همچنین ممکن است زخم پوست خود را زبان بزند یا پوست روی زخم را پس از کندن، ببلعد.
  • این افراد غالبا در تنهایی و فقط در حضور افراد خانواده و نزدیکان خود این رفتار را انجام می دهند و جلوی دیگران خود را کنترل می کنند.

 اختلال کندن پوست در دو حالت اتفاق می افتد:

  • پوست کنی متمرکز (یعنی فرد قبل از این که پوست خود را بکند تنش دارد و بعد از کندن پوست آرام می شود.)
  • پوست کنی غیرارادی (در این حالت فرد بدون آگاهی و داشتن تنش نیز اقدام به کندن پوست خود می کنند.)

برای درمان اختلال کندن پوست لازم است مشخص شود فرد کدام نوع پوست کنی را دارد و علاوه بر پوست کنی چه اختلالات دیگری دارد. درمان این اختلال به صورت ترکیبی انجام می شود (یعنی هم دارودرمانی و هم درمان های روان شناختی(.

درمان های وارونه سازی عادت (HRT)، کنترل استرس و هیجان، درمان های نگرشی و شناختی و بخصوص درمان  های رفتاری شناختی می تواند به کاهش نشانه ها کمک کند. در این فرآیند لازم است فرد تکنیک های کنترل هیجان را نیز بیاموزد.