شکستگی فمور

شکستگی لگن در ناحیه اطراف مفصل ران به دسته ای از شکستگی ها اطلاق میشود که در قسمت بالایی استخوان ران یعنی در اطراف محلی که استخوان ران با لگن مفصل میشود بوجود میایند. شکستگی های اطراف مفصل ران جزء گروه بزرگتر شکستگی های لگن هستند.

علل شکستگی لگن در ناحیه اطراف مفصل ران :

 این شکستگی ها معمولا براثر زمین خوردن و یا ضربه مستقیم به به بالای ران بوجود آمده و ارتباط نزدیکی با پوکی استخوان دارند. استئوپروز یا پوکی استخوان، همه استخوان های بدن را به یک اندازه درگیر و متاًثر نمیکند. استخوان قسمت بالایی ران، ناحیه مچ دست و مهره ها از مناطقی هستند که فرایند پوکی استخوان در آنها بیشتر نمایان میشود و به همین علت در سنین بالا، شکستگی در این مناطق زیاد دیده میشود.

شکستگی های اطراف مفصل ران در دو گروه از مردم اتفاق میفتد :

آنهایی که به علت پوکی استخوان، و ضعیف شدن استخوان این ناحیه، بر اثر ضربه های با شدت کم مثل زمین خوردن دچار این شکستگی میشوند. دسته ای که استخوان محکمی دارند ولی شدت ضربه بقدری زیاد است که موجب شکستگی میشود. مثل شکستگی در افراد جوان بدنبال تصادف اتومبیل یا سقوط از ارتفاع .

علائم شکستگی مفصل ران :

 مهمترین علامت این شکستگی ها درد شدیدی است که در اطراف مفصل ران و یا در کشاله ران احساس میشود. گاهی اوقات کوچکترین حرکتی در اندام تحتانی موجب احساس درد شدید در این نواحی میشود. اندام تحتانی در طرف شکسته معمولا کوتاه تر از طرف سالم به نظر میرسد و پای طرف مبتلا به طرف خارج میچرخد. در شکستگی های بدون جابجایی بیمار میتواند به سختی راه برود ولی راه رفتن وی همراه با درد و لنگش است.

تشخیص شکستگی لگن در اطراف مفصل ران :

تشخیص این شکستگی ها معمولا با استفاده از رادیوگرافی ساده انجام میپذیرد. گاهی اوقات شکستگی های این ناحیه ممکن است بدون جابجایی و یا ناکامل باشند که در این صورت تشخیص آنها در رادیوگرافی ساده امکانپذیر نیست. در این موارد پزشک معالج ممکن است از دیگر روش های تصویربرداری مانند سی تی اسکن یا ام آر آی استفاده کند.

انواع شکستگی های اطراف مفصل ران :

 برحسب اینکه شکستگی در کدام ناحیه از قسمت های بالایی استخوان ران باشد این شکستگی ها را به سه دسته کلی تقسیم میکنند:

  1. شکستگی های گردن ران : این شکستگی ها در ناحیه گردن استخوان ران و بین سر و ناحیه تروکانتر بوجود میایند.
  2. شکستگی های اینترتروکانتریک : این شکستگی ها در ناحیه تروکانتر اتفاق میفتند.
  3. شکستگی های ساب تروکانتریک : در محدوده ای زیر تروکانتر کوچک تا حدود پنج سانتیمتر پایینتر از آن ایجاد میشوند.

درمان شکستگی های مفصل ران :

 درمان این شکستگی ها عمدتا استفاده از جراحی است. ندرتا در بیمارانی که به علت بیماریهای شدید داخلی تحمل جراحی را ندارند یا بیمارانی که حتی قبل از شکستگی هم راه نمیرفته اند پزشک ارتوپد ممکن است از انجام جراحی صرفنظر کند.

در بعضی از انواع این شکستگی ها در صورتی که شکستگی کاملا پایدار باشد هم ممکن است پزشک معالج تصمیم بگیرد از درمان های غیر جراحی استفاده کند که عمدتا بصورت استراحت در منزل است. خطر این درمان، جابجا شدن بیشتر شکستگی در دوره استراحت است. در صورت انتخاب روش درمانی غیر جراحی باید از محل شکستگی بیمار بصورت دوره ای و مرتب عکسبرداری شود تا در صورت جابجا شدن شکستگی، پزشک معالج از آن اطلاع یابد.

در صورت تصمیم به درمان جراحی، برای بیمار قبل از عمل، آزمایشات خون و ادرار و نوار قلبی و رادیوگرافی از قفسه سینه به عمل میاید. برای جراحی معمولا از بیهوشی عمومی یا بیحسی ناحیه ای استفاده میشود. در موقع جراحی پزشک ارتوپد شکستگی را جااندازی کرده و سپس اقدام به فیکس کردن محل شکستگی میکند. برای فیکس کردن محل شکستگی بسته به محل آن از وسایل گوناگونی استفاده میشود.

 در شکستگی گردن ران برای فیکس کردن محل شکستگی معمولا از چند عدد پیچ یا از وسیله ای به نام DHS استفاده میشود. خونرسانی سر استخوان ران نسبت به بسیاری استخوان های دیگر ضعیف است و در زمانی که ضربه اولیه موجب شکستگی در ناحیه گردن ران میشود عروقی که از گردن ران به سر ران رفته و آن را تغذیه میکنند ممکن است دچار آسیب شوند. این آسیب ممکن است به قدری شدید باشد که خونرسانی سر ران را دچار اختلال کرده و در نهایت ممکن است سر استخوان ران مدتی بعد از شکستگی حتی اگر بخوبی هم درمان شده باشد به علت قطع خونرسانی بمیرد. این روند در افراد مسن بیشتر اتفاق میفتد. به همین علت در بعضی از انواع شکستگی های گردن ران در افراد مسن، وقتی پزشک معالج احتمال مردن سر فمور را بالا میداند ممکن است از روش دیگری برای جراحی بیمار استفاده کند. در این روش استخوان سر فمور توسط عمل جراحی کلا خارج شده و یک سر مصنوعی بجای آن گذاشته میشود.

با افزایش تعداد افراد مسن در کشور ما که هر ساله در حال افزایش است، ضرورت توجه بیشتر به این شکستگی ها بیشتر آشکار میشود. عمده این شکستگی ها برای درمان نیاز به عمل جراحی دارند. گر چه اکثر این شکستگی ها با عمل جراحی بهبود میابند ولی این بیماران نیاز به دوران طولانیبازپروری بعد از شکستگی دارند. اکثر این بیماران بعد از بهبودی شکستگی توانایی زندگی مستقل را از دست میدهند و نیمی از آنها تا آخر عمر برای راه رفتن نیاز به استفاده از عصا دارند.

حدود یک چهارم افراد بالای 50 سال که دچار شکستگی لگن در ناحیه هیپ میشوند در سال اول بعد از شکستگی به علت عوارض شکستگی جان خود را از دست میدهند. طبق آمار رسمی در ایالات متحده به ازای هر فردی که دچار این شکستگی ها میشود معادل 37 میلیون تومان هزینه بر دوش سیستم درمانی وارد میشود. بیماران بطور متوسط دو هفته در بیمارستان میمانند و بعد از آن باید تا مدت زیادی تحت مراقبت خانواده یا آسایشگاه ها باشند. به دلایل ذکر شده و دلایل دیگر باید تمام تلاش در این جهت باشد که از بروز این شکستگی ها جلوگیری شود .

بعضی عوامل میتوانند احتمال ایجاد شکستگی های اطراف مفصل ران را بیشتر کنند. مهمترین این عوامل عبارتند از :

  1. سن بالای 65 سال
  2. جنس : احتمال این شکستگی ها در کل در زنان 2 تا 3 برابر مردان است.
  3. زمینه خانوادگی در بعضی افراد در ایجاد این شکستگی ها موثر است.
  4. تغذیه : کمبود کلسیم از عوامل مهم زمینه ساز این شکستگی ها است.
  5. عاداتی مثل کشیدن سیگار یا مصرف الکل
  6. مشکلات ذهنی مانند الزایمر و کاهش قوای عقلانی بعلت کهولت سن
  7. مصرف داروهایی که موجب ضعف و یا گیجی میشوند میتواند موجب افزایش احتمال زمین خوردن افراد و بروز این شکستگی ها شود.

 

برای مشاهده فایل آموزشی زیر ، روی آن کلیک کنید :

5.pdf